سکوت

چقدر نبودن هیچ حرفی ،پیامی یا خبری آرومم میکنه... انگار میتونم فکر کنم اینجا جز خودم کسی نیست.

ساکت و آروم میام مینویسم و میرم.....

شاید به مرور بتونم دوباره حرف های مونده رو از زیر خروارها سنگینی بکشم بیرون و بنویسم....